Kenia, schrijfwedstrijd www.heelnederlandschrijft.nl

Tags

, , , ,

Afrika, Kenia 1998

Ik reisde al een paar weken door Kenia, een prachtig land waarvan vooral de geur geëtst is in mijn geheugen. Nergens op de aarde ruikt het als in Afrika.

Het is onder mijn huid gekropen en zelfs nu nog, bijna twee decennia later, ligt er diep in mijn hart een verlangen om terug te gaan. De roep van Afrika zal altijd blijven. De natuur is zo overweldigend mooi, het licht magnifiek en de geur van de rode aarde is zoet, kruidig en vol aroma.

Mijn reisgenoten waren mijn beide zoontjes, mijn vriend en mijn ex-man, de vader van de jongens.

Zelfs voor Afrikaanse begrippen waren wij een bont gezelschap. In elk dorp waar we kwamen trokken we belangstelling, één vrouw met twee mannen en kinderen. De vrouwen giechelden, mannen keken en smoesden. Toch maakten we bijzondere dingen mee, kwamen we op plekken waar nauwelijks blanken kwamen. Zelf door Kenia toeren heeft iets heel speciaals.

Op een ochtend waren we al vroeg op pad gegaan in de Landrover, kinderen op de achterbank, de mannen voorin en ik op de middenbank. Het dak stond open en we reden door de Masai Mara, de oneindigheid van de vlakte, de heuvels, de zon die in de vroegte opkwam en ineens stond hij daar: reusachtig, lomp, maar ook met een zekere elegantie, oren flapperden en hij deed een paar passen richting de auto om ons te intimideren. We hingen uit het dak en fluisterden, nauwelijks onze opwinding onderdrukkend. Achter hem stonden de vrouwtjes maar het meest bijzondere twee baby’s, die behoedzaam door de moeder en tantes uit het blubberbad getild werden. We waren allemaal stil van ontzag. De oren, de kolossaalheid, de enorme ivoren slagtanden, de grote poten, zijn alertheid, het was overweldigend. Ineens draaide hij zich om en schoot te hulp om de kleintjes te helpen, met zoveel behoedzaamheid dat het mij ontroerde.

Beschermend voor de kleintjes ,die nat van de blubber waren ,stond hij daar en keek op zijn hoede naar ons en onze auto. Niets bewoog, alles leek roerloos zelfs de wind. De zon kwam zinderend boven de boomtoppen op en kleurde lucht ochtendrood.

Het was stil alsof alleen hij en ik er waren, zelfs de mannen en kinderen leken er niet te zijn.

Dit was zo overweldigend en ademloos keek ik toe. Ik voelde de tranen over mijn wangen glijden.

Voor mij is dit Afrika, mijn mooiste herinnering. Lees verder

Advertenties

Overgang van oud naar nieuw

IK blog voor de Stichting Orange Monday

hier mijn laatste blog

De klanken van Stairway to Heaven van Led Zeppelin dreunen in mijn oren via de koptelefoon als ik het afgelopen jaar overdenk.

Vorig jaar zat ik op de bank, te huilen, alleen en eenzaam. Nu ben ik weer alleen, maar met een ander gevoel. Alhoewel bij dit nummer de tranen altijd wel zullen blijven stromen.

stairway

Er is zoveel gebeurd het afgelopen jaar. Uiteindelijk zag ik wel in dat ik een ernstig probleem had en ben, via maatschappelijk werk, naar een psycholoog gegaan. Snel werd voor mij duidelijk dat ik niks verder kwam in het proces van pijn, de nachtmerries erger werden en ik op alle fronten compleet stuk liep. Ik heb mij laten doorverwijzen naar een psychosociale instelling: De Hezenberg te Hattem.

Op 25 augustus 2014 was het zover, door de zorgverzekeraar na dertien weken wachten, (hoe belachelijk is dat?),  kwam ik daar om half elf aan met een koffer, laptop, schilder- en schrijfspullen. En ….. een cameraploeg van de EO die mij filmde en interviewde. (Programma is te zien op uitzending gemist: Geloof, hoop en liefde, uitgezonden op 8 oktober 2013).

IMG_1297

De eerste dag word je een beetje geleefd door de nieuwe indrukken en dan lig je ineens in een vreemd bed, vreemde geluiden en overmand door emoties. Ik lijk wel gek dat ik hier aan begonnen ben, o ja …daarom ben ik hier 🙂

Niks uitrusten!  De volgende morgen start het direct heftig met creatieve therapie. Iemand die niet door dit proces gaat, kan onmogelijk begrijpen hoe ingrijpend het is iets creatiefs te creëren vanuit je diepst verborgen pijn. En dan moet je er ook nog wat over zeggen. Dan zie je ineens de enorme pijn waarin je verkeert. Ai, wat deed dat zeer toen ik naar de gedeukte, gebogen menspersoon keek met stekels op haar rug. Dat was ik… kapot , afgeschermd en vol pijn. Het was een van de therapieën waaraan ik het meest heb gehad.

Na drie weken kwam het breekpunt tijdens lichaamswerk. Ik denk niet dat ik ooit in mijn leven zo boos geweest ben op een boksbal en alle woede op de man die ons leven verziekt heeft, kwam er uit, op een heftige manier. Ik heb met een stok de boksbal compleet aan flenters geslagen. Ik heb uren na mijn woedeaanval gehuild….. Ik wist niet dat een mens zo intens diep door emoties kan gaan.

boksbal

Alle verdedigingswallen, alle deksels van alle beerputten vielen om en open en het was een grote chaos in mijn hoofd. Ik verloor alle controle en dat vond ik beangstigend.

Maar als je verbouwt, wordt het altijd eerst een zooitje voordat je het mooi kan maken, toch? En dat is ook als je de pijnhoop in je hoofd (ja, pijnhoop) aan gaat pakken.

wal

Nu terugkijkend, ik ben natuurlijk al weer een tijdje thuis, bemerk ik dat ik zo onnoemelijk veel geleerd heb over  mijzelf, en hoe anders ik reageer op situaties.

Dankbaar ben ik dat er in de familiesfeer een aantal zaken gekeerd zijn en er ruimte is voor communicatie en wederzijds begrip.

Ben ik nu beter?
Dat vraagt iedereen, nee natuurlijk niet! Het begint nu pas. Alle rouwprocessen liggen open.
Het gevoel van verlatenheid, eenzaamheid en het verstoten zijn is nog nooit zo diep geweest als nu.

werk in uitvoering

Verschil
“Maar wat is het verschil tussen deze oud en nieuw en die anderen?”, hoor ik jullie nu denken.

Ik kan nu voelen waar  ik vorig jaar voor wegliep. Ik heb geleerd wat ik nodig heb om mijzelf te kunnen troosten.

Vorig jaar was ik alleen met oud en nieuw en dat was niet mijn eigen keuze, een vriendin had last minute afgebeld,  terwijl ik nu tientallen uitnodigingen afgeslagen heb, omdat ik de pijn wilde beleven, wilde voelen en dat gaat alleen toch het best.

Maar hoe pak je dat dan aan, pijn voelen?
Na een zeer gezellige eerste kerstdag met goede vrienden heb ik mijzelf opgesloten in mijn huis met de top 2000 aan. En de diepe, rauwe emotie van muziek werkt helend en genezend, want die 2000 nummers vertellen in één week jouw levensverhaal. Je schiet van je jeugd naar je scheidingen, naar verliefd zijn, naar verstoten worden, naar de geboorte van je kinderen, en met Stairway to Heaven van Led Zeppelin door naar de miskraam van je kind. En die emotie raakt diep en dit is het eerste jaar dat ik het ook echt voel, diep binnen in mij en het is absoluut geen fijn gevoel.

1129586895MusicPhoneToon

Toch zie ik door mijn tranen bemoedigende twitter-berichten binnenstromen van aardige mensen met wie ik contact had tijdens de Top 2000. Die bemoedigingen slepen mij door het gevoel en ineens bemerk ik hoe bevrijdend ik nu kan huilen. Ik rouw om alles wat er is gebeurd en voel dat ik ook veel kan loslaten.

Natuurlijk ben ik er nog lang niet. De EMDR-therapie gaat binnenkort starten en ik zie er tegen op. Er gaat nog veel pijn komen en ongetwijfeld zal ik nog terugvallen krijgen, dat hoort er bij.

Ze zeggen niet voor niks: “2 stappen vooruit en 1 achteruit”. En dan ineens merk je: “hé .. ik kan er vier vooruit en ga er maar één terug”.

tranen aan wimper

De afgelopen periode is het meest lastig geweest dat mensen aan de buitenkant niet zien dat je nog ziek bent. Iedereen verwacht dat je beter bent. Je bent immers naar een “rusthuis” geweest. Rusthuis? Ik heb zeven weken keihard aan mezelf gewerkt en alles behalve gerust! En die rust is er nu ook niet, ik krijg nog steeds therapie. Ik moet mezelf helemaal opnieuw uitvinden en dat is alles behalve leuk!

Verandering
Toch bemerk ik een diepe verandering bij mezelf. Ik herken emoties, ik herken teleurstelling, maar raak er niet meer in verstrikt. Ik heb geleerd met mezelf in contact te zijn, terwijl ik naar de ander luister, te ervaren: wat doet het met mij. Een geheel normaal proces, maar als je al meer dan 15 jaar in een overlevingsstand hangt, ben je afgesloten voor je eigen emoties en gevoel. Ik was totaal niet in contact met mezelf.

Nu kan ik mijzelf troost bieden, ik weet wat ik daarin nodig heb.  En nog veel beter: ik kan het voor mezelf creëren, omdat ik aan kan geven: Nee, dit heb ik niet nodig, maar dat wel!

Ik kan het iedereen aanbevelen die op de een of andere manier is vastgelopen. Ga hulp zoeken. Niet in een alternatief circuit met lieve mensen, maar met professionals die jou kunnen helpen met jezelf te leren omgaan.

collega-met-karakter-Sophia-2

Super blij ben ik met de commercials over collega’s met een karakter, die gaan over acceptatie van mensen met een psychische aandoening. Want psychisch ziek zijn betekent niet dat je niet prima kan functioneren. Sterker nog , ik ken nu beter mijn zwakke en sterkte punten en weet ook veel beter om te gaan met bijvoorbeeld tegenslagen, omdat ik dat heb geleerd!

Hoe nu verder?
Voor het eerst in lange tijd heb ik hoop! Er is licht aan het eind van deze zwarte tunnel. Dus 2015 wordt een jaar van hoop en hersteld vertrouwen!

Hoe is dat bij jou?

keep-calm-and-happy-2015

potretfotot Karin Broeders

Karin Broeders                                                             OM CENTER - Omdat het nodig is .. oranje lijn dun                             www.kaatjekletskous.wordpress.com

Ambassadeur Orange Monday
www.orangemonday.nl

De opname; vertrouwen op herstel

nieuwste blog voor Orange Monday Foundation

Orange Monday Foundation

Volgende keer hier jouw blog? Mail naar: info@orangemonday.nl


Onderstaand het nieuwste blog van onze ambassadeur Karin Broeders:

Na een tijd terug ingestort te zijn, heb ik mij op de wachtlijst laten zetten voor opname in een herstellingsoord.

Ik heb eerst met een maatschappelijk werkster gesprekken gehad, daarna onder behandeling van een psycholoog. Deze stelde de diagnose PTSS (post traumatisch stress syndroom).

de opname-ptss-karin broeders

Na een tijdje bemerkte ik dat ik niet veel verder kwam dan het benoemen van waar mijn probleem zit, welke issues bijna onoverkomelijk zijn, maar tot een echte verdieping daarin kwam ik niet.

De psycholoog stipte het aan, maar ik heb een paar enorme hoge, bijna betonnen, muren om mij zelf heen gebouwd en daarbinnen ook nog wat binnenmuren en dan zit er een put met een cementen deksel er op en daarin zit al het opgestapelde verdriet.

de opname-put3-karin broeders

Ik heb er ook last van, het beperkt mijn goed…

View original post 977 woorden meer

Geluk?

Mijn nieuwste blog voor #OrangeMonday, liken, reageren, delen alles is welkom

Orange Monday Foundation

Volgende keer hier jouw blog? Mail naar: info@orangemonday.nl 


23 juli 2014: Het is de Dag van Nationale Rouw

Het is nu bijna tien voor twaalf en de dag van nationale rouw is bijna teneinde.

Ik kijk nog wat tv en stuit op het televisie programma ‘Dus ik ben….’. In het programma van vanavond gaat Stine Jensen op zoek naar de vraag: ‘Wat is geluk?’. Ik kijk er naar, raak er door geraakt en denk er ook over na.

Nog maar een week geleden stapten gelukkige mensen in een vliegtuig, op weg naar de reis van hun leven, met een andere eindbestemming dan dat zij ooit hadden kunnen bedenken, en ook deze thuiskomst zal niet bedacht zijn.

geluk-vlag en vliegtuig-karin broeders-orange monday

De hele dag hebben honderdduizenden mensen gekeken op de tv  of zelfs langs de snelweg gestaan om respect te tonen voor de eerste veertig slachtoffers die aankwamen op Nederlandse bodem en dus nu…

View original post 903 woorden meer

Verward

 

Verward

 

In wat voor bange boze wereld leven wij eigenlijk?

De vliegtuigen komen als warme broodjes uit de lucht , bommen en granaten vliegen ons om de oren, in demonstraties wordt opgeroepen tot dood aan de Joden, men kijkt er naar en vindt het eigenlijk allemaal maar normaal.

Mijn kleindochter zegt op facebook dat ze bang wordt van de wereld die mensen herbergt die boos zijn op elkaar en het breekt mijn hart.

Oorlog was iets uit mijn moeders generatie, de deportaties, antisemitisme en vervolging ook, toch werd ik geboren en hoe leg ik nu mijn kleinkind uit dat ik ook bang ben gewoon omdat ik haar niet kan beschermen tegen deze boze wereld en het maakt mij bang maar vooral ook razend!

Het Midden-Oosten conflict is geen politiek conflict maar een geestelijke strijd en kerken zouden dat moeten weten maar ik hoor ze niet, ik zie ze niet en ik frustreer met de minuut.

Ik zit op de bank en kan eigenlijk alleen maar huilen, kan nergens heen met mijn pijn, verdriet, frustratie, woede boosheid maar vooral angst

Wat voor een wereld hebben wij voor onze kinderen geschapen?

Een maatschappij die tolereert dat in doeken gehulde mannen onherkenbaar, in ons land, scanderen dat Joden dood moeten, de politie loopt mee in de stoet, kijkt en doet niets???

Ik begrijp het niet!!

Kan iemand mij de zin van extreem geweld uitleggen waarin we passagiersvliegtuigen uit de lucht schieten, oproepen tot Jodenhaat en en passant in Irak christenen het land uit jagen gewapend met geweer en koran ?

En de kerken ………….die zwijgen……..een oorverdovende stilte van die kant

Ik weet niet eens meer wat mij het meest boos maakt?

 

Ik ga nu onder een dekentje en huil om deze bange wereld tot iemand mij komt redden en in alle redelijkheid kan uitleggen waarom we dit allemaal tolereren.

Hoe het komt dat we huilend en totaal wanhopig langs de snelweg staan om 294 onnodige doden te eren terwijl we het klaarblijkelijk heel normaal vinden dat er in ons land op het zelfde moment een groep van 150 mensen oproepen tot haat en dood aan de joden en er niemand is die ingrijpt, sterker nog gezegd wordt door politici dat er niets gezegd of geroepen is dat strafbaar is, want klaarblijkelijk mag je binnen een demonstratie de grenzen opzoeken.

Maar zijn niet alle grenzen hiermee gepasseerd???

Ben ik de enige die boos en angstig tegelijk is , of bent u dat ook?

Ik krijg zo ontzettend de neiging om met mijn vlag, de Israëlische , op het binnenhof op een zeepkistje te gaan staan en keihard roepen Dood aan de palestijnen, ( wat ik natuurlijk niet wil, laat dat duidelijk zijn) maar gewoon om te kijken hoelang het duurt eer ik opgepakt wordt….. ik vrees op het moment al dat ik mijn vlag toon!!

Stippen of juist Sterren? Wie is hier nou gek?

Weer een blog voor Orange Monday Foundation……Sterren en stippen…..weg met stigmatisering

Orange Monday Foundation

Ik ben al geruime tijd bij een psycholoog onder behandeling voor de diagnose PTSS.

Het was al een heel traject in mijn hoofd voordat ik zover was dat ik voor mijzelf erkende ‘ik heb een probleem dat ik niet meer zelf kan oplossen’.

Na verloop van tijd bemerkte ik dat ik niet veel verder kwam.

En ineens was daar die bom; opname in een instelling!

Stippen of sterren-wereld ontploft-orange monday

De samenleving, en dus ook een aantal mensen in mijn omgeving, is er dan als de kippen bij om mij te stigmatiseren want ‘hoe sneu ben je wel niet als je je eigen broek niet meer kan ophouden?’.

Ik heb er een hele strijd mee gehad
En eigenlijk is het raar dat je daar überhaupt over nadenkt?!

Want als je been is gebroken, denk je toch ook niet na dat als je je laat behandelendat later tegen je gebruikt kan worden? Dat doet ook niemand…

View original post 933 woorden meer

Today I Choose

Today I Choose

 

Ik ben niet al te beste slaper, nachtenlang kan ik wakker liggen.

Mijn PTSS brengt met zich mee dat slapen wel een dingetje is geworden.

Wat doe je dan zo hele nacht?

 Afbeelding

                            

 

Ik luister naar muziek en denk na.

 

Uit mijn hoofdtelefoon klinkt de muziek van The Casting crowns, een christelijke band en ik luister naar het nummer Follow Me.

Mijn gedachten komen als vanzelf op Meriam, de Soedaneese vrouw die gevangen is gezet, hoogzwanger van haar tweede kind.

Wat is haar misdaad?

Wat voor vreselijks heeft zij gedaan dat zij is veroordeeld tot 100 zweepslagen en daarna ophanging?

 

Zij is met een niet moslim man getrouwd en heeft daar kinderen van gekregen. Dat maakt haar overspelig en daarvoor krijg je in Soedan 100 zweepslagen voor.

Als verdediging voerde deze vrouw aan dat haar moeder haar ,nadat haar partner, die moslim was, het gezin verlaten en verstoten had, zij haar kinderen christelijk heeft opgevoed.

Meriam is ook christen.

De rechtbank in Soedan geeft haar drie dagen tijd om haar geloof af te leggen want door haar christendom is zij afvallig van het moslim geloof en daar staat na de zweepslagen die zij krijgt voor overspel ophanging. Wel mag zij eerst bevallen van haar kind.

Meriam heeft, na drie dagen in de cel gezeten te hebben ,niet haar geloof afgelegd . En zal, ondanks de diplomatieke druk die er op Soedan wordt gezet ,de zweepslagen krijgen en daarna worden opgehangen.

 

Ik denk daar over na….Follow me krijgt dan ineens wel een heel andere lading.

Als ik Meriam zou zijn? Zou ik zover gaan voor Jezus om een bijna gelijke weg af te leggen als Hij voor mijn redding en behoud op Golgotha ging?

                          Afbeelding

 

Deze 27 jarige vrouw uit Soedan doet wel!

 

Wij als christen zijn met haar bewogen en ook mijn niet christelijke vriendinnen vinden het allemaal erg. Er zijn 130 000 mensen die hebben de moeite genomen de petitie te tekenen maar is dat genoeg?

Moeten wij niet veel meer doen?

Als ik het nou Marie was die bij ons in de gemeente zit? Zou ik dan in actie komen?

Wij noemen elkaar broers en zusters en ook Meriam is door het bloed van Jezus Christus onze zuster.

Is het nu dan nu niet te tijd om niet alleen in woord en gebed maar daadwerkelijk in verzet en actie te komen?

En wil ik voor haar mijn nek uitsteken, van uit mijn veilige kerkbank de straat op om mijn mening kenbaar te maken. Heb ik daar wel lef genoeg voor?

En welke actie zou dan passend zijn? Wat kunnen wij hier in dit veilige land van vrijheden en verworvenheden doen?

Ik draai en woel in mijn bed en vraag God wat te doen? Wat kan ik, een nietig mens hier tegen doen?

 

En ineens weet ik het crystal clear……

ik zie het voor mij

We moeten stilte creëren voor de ambassade van Soedan in Den Haag.

Een zwijgend verzet!

Maar hoe maak je stilte?

In eens moet ik moet denken aan lang geleden Tommie en Ieniminie in Sesamstraat, zij sloegen heel hard op vuilnisbakken. Mijnheer Frank kwam op lawaai af en Tommie zei wij maken stilte….. want als het trommelen ophoudt is het oorverdovend stil!


 

Tientallen, honderdtal of wellicht duizendtal christenen zij aan zij, schouder aan schouder zonder leuzen, zonder spandoeken, zonder opruiende of kwetsende teksten voor die ambassade gaan staan en zwijgen naar de ambassadeur.

 

                               Afbeelding

 

 

 Dan met pollepels en pannen lawaai maken, heeeeel veeeel lawaai misschien wel twee uur lang en dan  stil want na zoveel lawaai knalt er dan oorverdovende stilte neer voor ambassade.

                          

Waar twee of meer in Mijn naam vergaderen zal Ik zijn beloofd het woord van God in Mattheus 18 vers 20

 

 

Ik wil wel eens uit proberen of dat werkt.

 

Wie durft er mee om stilte te maken?

Hoe gaat het met je ?

Nou het is een feit, mijn eerste blog is geplaatst bij http://www.OrangeMondafoundation.nl

Spannend hoe er gereageerd gaat worden, tot nu alleen maar lof…. leuk!!

 

Hoe gaat het met je?

Onderstaand het eerste blog van onze gast-blogger Karin Broeders:

‘Hoe gaat het met je?’ 
Het lijkt zo’n redelijk alledaagse vraag.

Je loopt in de supermarkt, ziet een oude bekende die je al tijden niet gesproken hebt en deze persoon stelt je de vraag ‘hoe gaat het met je?’ en het meest gemakkelijke antwoord is dan; ‘o wel goed’. 

??????????????????????????????????????????????????
Maar is dit wel eerlijk?
Ik heb daar de laatste tijd veel over nagedacht.

Het gaat al een geruime tijd niet goed met mij, mijn innerlijke binnenste zelf ligt aan gruzelementen. Totaal verscheurd, kapot, opgeblazen, vermorzelt en een grote puinzooi.

Maar aan de buitenkant zie je dat niet.
In de supermarkt of waar dan ook zien mensen een Karin met een leuk, fris, kortgeknipt koppie haar, leuke kleren in flitsende kleurtjes, mooi make-upje, alleen geen hoge hakken meer aan. Een oplettend kijkertje valt dat op. Ik loop ook wat lastig, heb in de kerk een speciale zachte stoel maar buiten dat, merkt niemand wat. Ok, ik ben al bijna een jaar ziek thuis, maar eigenlijk weten weinig mensen in mijn directe omgeving  waarom.

Hoe gaat het met je-karin broeders- kerkbanken-WP-Orange Monday

Is dat, als je er over nadenkt, niet raar? Is het gek dat eigenlijk niemand vraagt hoe het nou echt met je gaat?

Echte vrienden?
In onze supersonisch snelle wereld met social media heb je dan eigenlijk nog wel echte vrienden?  Of zijn de 345 vrienden op Facebook of de 287 volgers op Twitter je echte vrienden? Facebook is een wereld waarin alles “nice and shine” moet zijn. Daarin delen we wat voor leuk leven we hebben. We laten het klatergoud van het bestaan aan elkaar zien en allemaal zeggen we dan: vind ik leuk!

Maar o wee degene die die klatergoud wereld  ineen doet storten door iets negatiefs te zeggen of te delen. Die ontvolgen we direct… nog wel vrienden, maar geen statusberichten meer, want het moet allemaal wel leuk zijn in onze snelle wereld. 

Hoe gaat het met je-karin broeders- unfriend fb2-WP-Orange Monday

En op Twitter, daar  spuien we lekker onze gal en zijn we meedogenloos over mensen en in onze meningen.

En ik dan?
Ik doe daar eigenlijk aan mee, want als iemand die ik nauwelijks echt ken in de supermarkt aan mij vraagt van ‘he ..joh.. leuk je te zien…hoe is het met je?’, dan zeg ik met een glimlach ‘o wel goed!’

Anderzijds, wat moet je anders?
Is die ander wel oprecht geïnteresseerd in mijn kommer en kwel?

En daarnaast, hoe leg ik uit hoe mijn binnenwereld er uit ziet? Hoe ga ik uitleggen dat ik ’s nachts niet meer durf te gaan slapen, omdat als ik mijn ogen sluit ik beelden op mijn netvlies krijg die te gruwelijk voor woorden zijn? Dat ik mijzelf  opgesloten zie in een glazen kamer met hele dikke ruiten en achter die ruiten dingen gebeuren die ik wil vergeten, die ik nooit had willen weten, laat staan dat het mij had moeten overkomen. Ik mijzelf tegen die dikke ruiten zie slaan, mijzelf zie en hoor schreeuwen, ik gil, ik huil maar niemand die mij hoort!

Hoe gaat het met je-karin broeders- glzaen muren2-WP-Orange Monday

Hoe leg ik dat uit aan degene die de simpele vraag stelt ‘hoe gaat het met je?’ als ik het zelf niet kan bevatten?

Dat als ik buiten loop op straat of in het bos, ik ineens overvallen word door zoveel angst dat ik niet meer weet wie ik ben, waar ik ben en ik geen adem krijg, ik wil schreeuwen maar mijn stem breekt en het niet meer doet! Hoe leg ik dat uit?

Hoe leg ik uit?
Hoe leg ik uit dat ik hulp heb gezocht, ik opgenomen moet worden, maar de zorgverzekeraar heeft gesteld dat iedereen met een basispakket 13 weken wachttijd krijgt na de intake en ik alleen maar kan denken hoe overleef ik die periode? Ik heb al 7 weken op de intake moeten wachten. En voor ik zover was dat ik inzag dat ik mijzelf  niet meer kon helpen…dat was al een heel proces.

200330172-002

Hoe leg ik de verzekeringsarts van het UWV uit dat ik inderdaad wellicht in staat zal zijn een kliko te duwen van 10 kilo, 300 kniebuigingen kan maken, maar toch niet kan werken, omdat de wereld een gevaarlijk strijdtoneel is geworden?

Posttraumatisch stresssyndroom
Ik ben Karin, ik ben 53 jaar en heb een posttraumatisch stresssyndroom. De komende tijd wil ik graag delen hoe het mij vergaat in de strijd met en tegen instanties, de strijd in mijn denken en de strijd met de demonen uit mijn verleden.

Hoe gaat het me je?

Niet zo goed eigenlijk.

Karin Broeders-portret-WP-Orange MondayKarin Broeders

www.kaatjekletskous.wordpress.com Vierkant-Logo-Orange-Monday-met-tekst

Ambassadeur Orange Monday

www.orangemonday.nl

 

Afbeelding

Bloggen

Mijn naam ik Karin Broeders en ik ga bloggen (zoals half Nederland inmiddels doet)

Ik ga hier mijn macht en onmacht delen die ik lever met mijzelf, met instanties en de bureaucratie die mijn ziekte met zich mee brengt,

De blogs verschijnen op de site van Orange Monday , een stichting die zich inzet voor bespreekbaarheid en acceptatie van mensen met psychische problemen.

Vandaag heb ik zitten zweten om een account aan te maken en mijn eerste blog ingestuurd.

Het zal zeker allemaal niet te zwaar worden, het leven is namelijk ook om te lachen, alleen niet altijd 🙂

 

Ik heb er zin in !

loesje-bureaucratie

Groet Karin

Ambassadeur Orange Monday Foundation

http://www.orangemonday.nl